W noc mojego ślubu moja wierna druhna zapukała delikatnie i szepnęła: „Jeśli cenisz swoje życie, uciekaj tylnymi drzwiami, zanim będzie za późno”. Następnego ranka uklękłam i rozpłakałam się, dziękując kobiecie, która uratowała mnie od niechybnej śmierci.

Noc poślubna jest często opisywana jako najszczęśliwszy moment w życiu kobiety. Siedziałam przy toaletce, z ustami wciąż nienagannie umalowanymi, a odległy rytm bębnów ucichł. Krewni mojego męża już spali. Komnata ślubna lśniła czerwonymi jedwabnymi wstążkami, lśniącymi w złotym świetle. Mimo to czułam ciężar na piersi, dręczący niepokój.
Lekkie pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam. Kto mógł przyjść o tej porze? Ostrożnie je otworzyłam i napotkałam przestraszone spojrzenie starej panny, która służyła rodzinie od dziesięcioleci. Jej szept drżał:

„Jeśli chcesz przeżyć, zmień ubranie i wymknij się teraz tylnymi drzwiami. Nie wahaj się, nie ma czasu”.

Zamarłam, krew dudniła mi w uszach. Zanim zdążyłam zareagować, jej oczy rozszerzyły się i przyłożyła palec do ust. W tym spojrzeniu nie było nic zabawnego. Ogarnęła mnie trwoga, ręce drżały pod ciężarem sukienki. Wtedy usłyszałam kroki – mojego nowego męża – zbliżające się.

Ogarnęła mnie panika. Zdarłam suknię ślubną, wcisnęłam ją pod łóżko, włożyłam cywilne ubranie i poszłam za pokojówką. Chłód zaułka przeszył mnie, gdy otworzyła starą bramę i kazała mi uciekać. Jej głos ucichł za mną.