Moi rodzice dali mojemu bratu zaliczkę na dom, ale mnie powiedzieli tylko: „Jesteś niezależny, dasz sobie radę”. Więc tak zrobiłem – i kupiłem dom dwa razy większy. Kiedy zapytali, czy mogą u mnie zamieszkać, tylko się uśmiechnąłem. Ale to był dopiero początek.

Ale kiedy przechodzę nocą przez dom, przy przyćmionym świetle, przy otwartych oknach i słyszę cichy szum sąsiedztwa, mogę się z tym pogodzić.

Mogę żyć z tymi pytaniami.

Mogę żyć ze świadomością, że nie jestem bohaterem ani złoczyńcą w tej historii.

Jestem jedyną osobą, która w końcu przestała prosić o pozwolenie na istnienie na własnych zasadach.

I na razie – może na długo – to wystarczy.